تو حد خود ندونستی و جایگاه مرا

تو حد خود ندونستی و جایگاه مرا
دل رمیده زیاد است , یک نگاه مرا

دلی به سینه من قرص، به خال زیبایم
نمیرد , آنکه ببیند , دم پگاه مرا

تو هم برو به صف , لشگر پریشانم
تو هم ندیده ای ای گل, به سینه آه مرا

به لشگر غم من کس نمیشود غالب
همین غم است ای دوست دهد پناه مرا

مرا ز چرخ, همین گردی سیاه رخ است
که عالمی بنوازند, ز بن گیاه مرا

مصیبتی که به دل دارم از رخم پیداست
رخی که بر دل زارم ، بریده چاه مرا

سفیدی رخ من, دیدی و, سیاهی خال
ندیده ای که به سینه , دل سیاه مرا

سها به روی مه دلبران چه می بافی
بباف قالی خود را کج نکن کلاه
مرا

#کانال_شعر_شریفی_سها @bedahesharifisoha